Coloring Faces

Hi there...bilis talaga ng araw...Marso na agad...once again the heat of summer in the Philippines is starting to toast everyone's skin my wife complains. Meanwhile here in Malaysia the weather has its daily mood swings instead. The rain is like a fireman stepping into the action every time the heat of the day scales up to an annoying level. It's not like the Philippines where we have extreme spells of heat and rain in seasons. Kumbaga when you sweat it rains and when it rains it floods. Hahaha!

March and April in India are months when they celebrate Holi the Festival of Colors. I just want to share my personal anecdote when I worked there two years back. So perhaps you can go over the wikipedia site and check out the cultural background of this festive annual occasion: HOLI

There was this big national festival they call Holi or “Festival of Colors” which they celebrated on the same date as our Black Saturday last March (year 2008). A week before that, one of my colleagues warned me to keep out of the streets that day because children will be all over the place making fun and spraying some sort of liquid using toy pumps on unwary victims. I didn’t pay much attention to that warning. Besides, I thought where’s the harm in getting wet with that liquid anyway when we also have a similar dousing “San Juan” festival. When that day came, I just got back from biking around what used to be a chaotic downtown-turned-ghost-town that morning when one of our IT guys came up to me and said “Loy, why don’t you join the party we’re getting started at the garden?” So I said, “Why not?” when I actually meant to say was “Ok now this is another beginning of the assimilation process!” I then excused myself for awhile to leave my shopping bag in the house and soon we went to the garden together. The moment I stepped on the lawn, everybody welcomed me, our President included, each queuing up and greeting me Happy Holi. It was reminiscent of those fraternity inductions so similarly that I thought I was passing through the ritual gauntlet but of course minus the paddles and crowbars. Instead each one was carrying a bag of stuff which at first I had no idea whatsoever until I felt that my face and hair were being showered and smudged with this powder in various neon colors. The next thing was they also gave me a bag of that colorful stuff, yellow this time, insinuating me “to get even”. A mischief I also did to the others with style. After that, we gathered around in a circle seated in lotus position, laughed and sang kindergarten Hindi songs (not me), smudged color at each other’s faces, exchanged “Happy Holi” greetings, behaved like children, etc etc. In parting, we took pictures of our group for posterity and for my part in Indian culture. That colored powder was really good for undercover makeup. My wife was forced to use a magnifying glass to identify me in those photos. And I was forced to do multiple washings to remove them off my clothes and skin.

Blue Pill, Red Pill

This is your last chance. After this, there is no turning back. You take the blue pill - the story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe. You take the red pill - you stay in Wonderland and I show you how deep the rabbit-hole goes.

Ok ok! Lam ko pilit nyong inaalala kung san nyo unang narinig ang quotation marks na yan. Yes, tumpak! Sa blockbuster na The Matrix at ito'y winika ni Morpheus ke Neo (played by Lawrence Fishburne and Keannu Reeves respectively). Pero teka hindi sa movie review ang tema ng blog na ito. Pasakalye lang un..kumbaga agaw pansin hehehe.

Actually me kinalaman ito sa blog ng kapwa kong OFW na si Jayson na hanga ako sa kasipagan sa regular na pagbablog dito. Katunayan naaaliw ako sa mga entries niya na nagsisilbi lagi ito either pampawala-homesick o pampawala antok. Ehe...sorry pre baka mali na naman ang maging impression ng ilan sa makakabasa ng blog na ito na masasarap ang buhay ng mga OFWs sa ibang bansa at nakukuha pang antukin sa workplace. Hahaha. Pampabuhay dugo ang ibig ko sabihin sa mga comments ko. Totoo ung cnasabi ni Jayson. Katunayan first time lang nya mangibang bayan para magwork at first time rin nya mangibang bayan for that matter. So lahat2 ng ito'y first time sa kanya kasama na rin ang hard choice nilang mag-asawa na mawalay sa isa't isa sa kabila ng wala pang one year nagsasama sa iisang bubong bilang husband-and-wife. Anyway congrats to you Jayson for you are now a father of twin sons. Nakupo lalo atang kinuryente ka ng homesick.

But I think Jayson is just one of the thousands of young Filipino fathers who made the hard choice of working abroad so that they can provide a better future for their families. They took the red pill and saw how deep the rabbit hole was. Tulad ko rin several years back. Magti-three years old yung panganay namin ng iwan ko ang mag-ina ko to work in China. I could have taken the blue pill and just worked locally and the story ends there. But in reality the story goes on to the next chapter and the next and the next until it ends with your last breath. So I took the red pill, face reality that life is going to be tough no matter what. Thanks to the current technology, sa dami ng sari-saring means of communication hindi na ganun kahirap ang maging homesick. Anjan ung cellphone, internet, yahoo messenger with voice, facebook (with all the kodakan ng gimiks...hoy pampaalis homesick rin un noh!) Pero sa totoo lang grabe talaga feeling ng homesick sa unang alis. Parang malalagutan ka ng hininga ang pakiramdam.

Para sa kin, agree ako ke Jayson. Mas mainam na rin na ipublish na lang sa facebook kung ano ung mga masasayang thoughts not necessarily with matching happenings. Cmpre d rin natin maiiwasan ung maging pensive moods natin paminsan2 but to me I'll just keep it within the circle of my family and close friends. Kung ipublish ko man ginagawa ko namang poetic and metaphoric. Better leave my readers confused than sentimental. Besides makikita mo ang spontaneous influx ng concerns sa mga social networking sites twing me sasapit na matinding trials tulad nung Ondoy last year at Haiti earthquake just recently. So for now we are in desperate need of seeing more smiling faces. At the end of the day even if I choose to worry sometimes, I realize nakakapagod din pala. Mas walang kapaguran ung thinking positive and laughing your hearts out. Hahaha!

Picture Perfect

Ang original concept ng blog site na ito ay mag-invite ng mga fellow OFW's para magkuwento ng mga experiences sa iba't ibang panig ng mundo. Marami akong kinukulit at nakulit na para mag-share kaso isa pa lang ang nag-accept, si Wandering Potter na dati kong kasamahan sa pinapasukan ko sa Pilipinas. Pero mukhang busy na rin ngayon si Loy kaya 'di na nakakapagsulat.

Anyweys, 'di yung pangungulit ko ang topic dito. Nabanggit ko lang ang kaibigan ko kasi siya ang nagsabi sa'kin dati na dapat huwag puro masaya ang ikuwento namin para hindi maisip ng mga magbabasa (kung meron man) na masarap magtrabaho sa ibang bansa.

Tama si Loy, KASALANAN NATING MGA OFW kung bakit ang tingin sa atin ng mga nasa Pinas ay napakaraming pera. Magbukas ka ng Friendster o Facebook ng isang Inuutong Bayani, bubulaga sayo ang mga photos na talaga namang kakainggitan - nakapost as profile pic ang kuha na katabi ang isang magarang kotse kahit na 'di naman sa kanya. Siyempre, iisipin ng marami na astig ang service mo dahil mga managers lang ang meron nito sa Pinas. Kahit na mabuking dahil 'di naman marunong mag-drive, tinatalo pa rin ang pag-pose para may pang FB. Isusumbong ko kayo kay Bonggang-Bonggang Bong-Bong!

Yung iba naman ay pino-post pati ang katakawan. Lahat ng kinakainan ay naka-update agad sa photo album. Dito ay guilty ako. Eh ano ba, masarap kaya kumain. Pinapainggit ko talaga yung mga da best at murang pagkain!

Ang trip naman ng iba ay ipagmalaki yung mga pamamasyal sa mall, sa hotel, sa resort, sa Disney, at kung saan-saan pang nakakapukaw sa mga mata ng mga makakakita. Kahit na nalibre ka lang doon dahil sa teambuilding ng kumpanya niyo, iibahin mo pa yung caption para 'di halatang 'di ka gumastos!

Kung iisipin mo, siyempre puro masasaya ang ilalagay mong pics sa mga social networks mo dahil magmumukha ka namang tanga kung maglalagay ka doon ng umiiyak ka at nahihirapan. Ayaw rin naman nating mag-alala ang mga kamag-anak at pamilya natin sa kalagayan natin sa malayong lugar. Nata-tats ako kapag napapanood ko yung commercial ng "OFW Diaries" sa GMA Pinoy TV. Yung part na sinabi ng host na "Ayaw nilang makita ng kanilang pamilya na naghihirap sila sa ibang bansa...".

Kaya naman nagmumukha tayong mayaman. Superficial kung tutuusin.

Kung pinanindigan mong ganun ka nga talaga, sana ay huwag ka nang magulat kung 'pag nagbakasyon ka ng March ay may mga staff ng NAIA na babati ng "Merry Christmas Sir!" habang nakalabas ang palad at nakangiting-aso!

Kumpare ni Ali Baba

"'Di maaaring ariin ang pag-aari ng nagmamay-ari" ~ Eraserheads

One week ago, ito ang shoutout ko sa FB. Kaninang umaga, nakausap ko ang misis ko na nanakawan daw kami.

Kabuwanan ngayon ng asawa ko kaya hindi na siya makapaglagi sa bahay namin na nasa second floor ang location. Dahil sa kambal ang dinadala niya, hirap na siyang humakbang sa mga baytang ng hagdanan. Napagpasyahan nalang namin na doon muna siya sa mga biyenan ko manirahan kasama ang kasambahay namin. In other words, mga house spirits lang ang nagbabantay ng tahanan namin. Bukod pa dito ang kapitbahay naming walang pakialam na siya ring may-ari ng mga paupahan.

Ibang klase talaga ang mga kawatan. Bantay-salakay. Walang kinakatakutan. Walang konsiderasyon. Walang puso. Walang isip. Walang kaluluwa.

Ang hirap ng sitwasyon nating mga nagtatrabaho dito sa ibang bansa at mababalitaan mong nilooban ang bahay niyo sa Pilipinas ng mga masasamang tao. Wala kang magawa. Mapapamura ka nalang ng malutong. Lahat ng galit sa dugo mo ay aakyat patungong utak mo. Parang gusto mong umuwi nalang sa Pilipinas dahil sa pag-aalala.

Dito sa Saudi, maku-culture shock ka. Kahit na mag-iwan ka ng gamit sa likuran ng pickup na sasakyan mo ay hindi mawawala. PUWEDE PALA 'YUN?! Siguro kung lahat ng tao sa Pilipinas ay Ex-Saudi, wala nang malilikot ang kamay.

Ang pagtawag ng "Ali Baba" sa iyo dito sa gitnang silangan ay katumbas ng tadyak ng tatlong daang camels sa pagkatao mo dahil magnanakaw lang naman ang ibig sabihin nito. Kaya mo bang sabihin sa asawa't anak mo na magnanakaw ka? Sana kasinlaki ng beach balls ang bayag mo para gawin iyon.

Kapit sa patalim. Buti nalang ay pareho kami ng asawa ko na 'di pinalaki ng mga magulang namin na okay lang magnakaw. Lalo't kung wala na talaga. At least naiintindihan namin na nangangailangan din ang yung taong iyon na kasama ni Ali Baba. Yun nga lang, 'di ko pa rin maisip na ipapakain niya sa pamilya niya yung pagkaing GSM (galing sa magnanakaw). Kung halang na talaga ang mga bituka nila ay talagang 'di na sasakit ang mga tiyan nila!

Ayon nga kay Pekto na sumikat sa "Wow Mali", "PLAK!" Pera lang ang katapat. Yun naman ang dahilan nila sa pagnanakaw. Pero mahirap man sabihin, MONEY IS NOTHING!! Buti nalang at wala sa bahay ang asawa ko nang pinasok kami. At least, bagay lang ang nawala. Kayang-kayang palitan.

Natuwa ako sa tinext ng misis ko -- naalala niya daw yung movie na "Richie Rich". Akala daw ng mga magnanakaw ay valuable ang makikita nila ang vault ng pamilya ay nagulat sila. Oo, valuable sa mag-anak pero junk para dun sa mga magnanakaw. Nagulat sila na mga bagay na may sentimental values ang nandoon. Parang sa home sweet home namin, mas malulungkot pa kami kung yung mga simple things na may kabuluhan ang natangay. Yun nga lang, mahalaga pa rin sa amin yung ibang alahas dahil yun ang ginamit ng labs ko sa kasal namin.

Sa mga magnanakaw na balang-araw ay tatamaan ng karma multiplied to the highest level, isang namamagang middle finger para sa inyo at malakas na "Ha Ha Ha!".

Best Frenemy

Second job ko ang pinasok ko dito sa Saudi. At sa higit anim na taon ko sa una kong trabaho, hindi ko maiwasang ikumpara ang mga taong nakasama at kasama ko ngayon. Sa Pilipinas, alam mo kaagad kung sino ang kaibigan at kung sino ang kaaway. Pero dito sa ibang bansa, hindi ka puwedeng basta magtiwala. Hindi mo alam kung friend o FRENEMY ang pinakikibagayan mo.

Mukhang bago sa pandinig, parang Friendster ang dating. Pero maniniwala ba kayo na as early as 1953, this word has appeared in print. Obviously, pinaghalong salita lang ito ng "friend" at "enemy". From the word itself magkakaroon ka ng idea na ang ibig sabihin nito ay mga taong nagpapanggap na kaibigan pero kaaway naman talaga. Pero puwede rin silang mga ka-group, ka-buddy, o ka-partner na part ng friendly competition.

Ngayon, paano mo malalaman kung sino ang frenemy mo, lalo na't puro kabayan mo ang pinagkakatiwalaan mo sa trabaho?! Wala namang mga Pinoy na magkakatalo kung pare-parehong nasa ibang bansa, 'di ba?

Yup, sasang-ayon ka kung magkakaharap tayong lahat. Pero ang nakakalungkot, mas parang ibang-lahi pa ang ibang Pinoy kapag nakatalikod na sa kababayan nila. Hanep kung ibagsak ang kapwa-Pilipino.

Sabi nila, first impression lasts. And it really does for me. Madali akong kutuban sa unang meet pa lang. Usually, ang mga unang pinapakita ng tao sa unang meet ay pakitang-tao lang. Dito tayo magaling kaya ang daming nababaitan sa atin. Tantsahin mo at pakiramdaman kung "plastik" ang dating. Mata pa lang, mahuhuli mo na ang tao. I-decipher mo na kaagad yung mga tanong na ibinabato niya, yung mga punch line niya sa biro sa'yo dahil iyon ang pagkatao niya.

Hindi lahat ng mabait ay mabuting tao at hindi lahat ng masama ay talagang masamang tao. Magaling ang mga frenemies dahil manipulative at adaptable sila sa lahat ng bagay. Ang dami niyang common interests with you, 'di ka ba nagtataka? Kaya konting ingat pa rin.

May mga taong obvious na nakikipagkumpitensiya sa iyo, at may mga tao namang simple lang kung bumira. Mag-ingat ka sa mga taong ka-grupo ang turing sa'yo. Consensus kung gumawa ng report. Brainstorming to the max. In the end, siya lang ang may pogi points sa puti niyong amo. Parang vacuum cleaner kung sumipsip ng information from you for their personal gain.

Kung may naispatan ka nang frenemy, try to evaluate and contrast. I am very sure na may best friend ka naman sa Pilipinas. O kung may asawa, mas ok. Ikumpara mo yung ugali ng frenemy mo sa tunay mong mga friendster sa buhay. Pag medyo malayo, mag-isip-isip ka na.

Kung 'di ka naman kuntento sa gut feel mo, makipagkuwentuhan ka sa ibang tao kapag coffee break. For sure, may magsasabi sa'yo ng tunay na ugali ng pinakikisamahan mo. Yun nga lang, mag-ingat ka rin na hindi niya kaaway yung kinakausap mo para hindi biased.

Ngayon, mag-isip ka na kung kaibigan mo ako. Sa tingin mo ba ay sinulat ko ito for your own good?

~ NO BENTA

Katas ng Saudi

Kaya pala hinahanap ng bandang Hotdog ang mga nagliliparang jeepneys...

Kaya pala ang classified ads tuwing Linggo sa Pinas ay puno ng "must know have to drive" ang mga openings sa Saudi...

Kaya pala only in the Pilipins lang ang sasakyan nating pampasahero...

Jeepney - isang tunay na tatak Pinoy. Kung merong "Statue of Liberty" ang pinapangarap mong state side, meron naman tayong technicolored stainless jeeps. Dito tayo kilala next to Pacquiao, "balut" at "Imelda's shoe collection". Kahit nga si Robin Williams, napanood ko dati sa "Star Talk" ng "TV Patrol", paborito yung jeepney die-cast model galing sa asawa niyang Pinay.

Hanggang ngayon, 'di pa rin accepted ang salitang "jeepney". Mas acceptable sa Microsoft Word ang salitang "jeep" na hango sa "General Purpose Vehicles" na ginamit noong World War II. "G.P." Vehicles ang more popular term nito. Peksman, Batman. Matapos ang WWII, naiwan sa mga Pinoy ang mga ginamit na GP's sa giyera. At dahil gusto nating mapasakay lahat ng kababayan, rinetoke ito at tinawag na "jeepney".

Dito sa Saudi, alam mo kaagad na Pinoy ang driver ng trailer truck dahil sa mga palatandaan. Sa likuran ay may nakasulat na "Manila With Love", habang sa windshield naman ay may "Mabuhay" na sticker. Bigla mong maaalala ang mga nakalagay din sa likuran ng mga jeepney sa atin, sa bandang hagdan: "Katas ng Saudi" - understood na kaagad ang ibig sabihin. Sa loob naman ay hindi mawawala ang "God Knows, Hudas Not Pay", patama sa mga mahilig mag-1-2-3. Kung nagbabayad ka naman ay dapat mong sundin ang "Barya Lang Po Sa Umaga" kung ayaw mong mamura ni manong na bagong gising.

Kahit na sabihin mang mamahalin lahat ng sasakyan dito, at kahit na ginagawang taxi lang ang "Camry", wala nang mas gagara pa sa makulay na katawan ng mga dyip natin. 'Di na kayang talbugan ng anumang sasakyan ang pinausong design ng Sarao Motors.

Mahigpit dito sa desert dahil kahit na walang pulis, dapat mong sundin ang speed limit. May radar na nagmamanman sa bilis mo. Eh paano kaya kung mga jeepney natin ang humaharurot sa highway dito? Siguradong huli parati dahil 'di naman gumagana ang mga palamuting speedometer.

Kapag papasok na papuntang opisina o site, busina lang ng bus ang senyales na aalis na. Wala ditong mga "barker" na tulad ng nasa terminal ng San Juan..."Isa nalang...lalakad na.", "Nay, ibabayad ba yung bata?", kahit maghapon mong panoorin ay parang 'di napapagod at nauubusan ng laway.

Habang nasa biyahe, naka-on na ang mp3 player ko. Wala naman kasing sounds sa bus namin. Hindi tulad ng mga "patok" na jeepneys natin. Yung boom da bass ang hanep na bumabayo. Yung tipong 'di ka maririnig ng nagmamaneho at kasama niyang sidekick kapag pumapara ka. Yung makikipag-away ka na dahil lumagpas ka na sa bababaan mo.

Talagang maaalala mo bigla ang mga pumapasadang jeepney sa kalsada natin sa Pilipinas. Lalo na kung makakarinig ka sa bansang pinuntahan mo ng "beep beep beep beep!"

~ NO BENTA

OFW, Expats, Whatever

Dito palang sa titles nagkakatalo-talo na. OFW or Expats. Yung “o” sa pagitan ng dalawang titles na ito ang boundary line ng tila separation of classes o caste system defined by the job nature of Filipinos working overseas. Kung blue collar ka employed in a construction company as a carpenter, plumber, mason, etc OFW ka. Kung ikaw naman ay nasa senior management level ung tipong nakasuot ng kurbata pag nasa office at naka-casual shirt wearing a safety helmet pag nasa field Expat ka. Best example nito yung isang political ad noon sa TV showing Pinoys working overseas at different levels. Narun ung mga construction workers sweating it out under the scorching heat of the sun pero nakangiti pa rin - OFW. Then ung isang Pinoy supervisor naman with beetling brow na naka-casual golf shirt at safety helmet reading a blueprint to his crew - Expat.

Funny pero nakataas ang isang kilay.

But the truth is OFW or Expat they have the same definition and therefore are the same equal titles. A Filipino who is working on a foreign assignment. But I have met some people who strongly object being addressed as OFW. They seem to connote that OFWs are the domestic helpers, construction crew, caregivers, chauffeurs, cooks, orderlies, etc. On the other hand, Expats are those who are in the managerial or consultant levels. But strictly by definition, they are all the same. Pinoys who work overseas are all expatriates (ex – out, patria – country) no matter what the jobs are. Perhaps we were only used to associating the title Expat to white people which local companies in Pinas hire. And generally they hold the top level management positions. Therefore the misperception stuck. I would call it simply corporate myth as they can also be categorized as Overseas Foreign Wimps err.. I mean Workers, sorry. So going back to the “o” that separates the OFW and Expats mentioned earlier, there seems to be a shadow of discrimination looming among Pinoys separated by these two titles. And sometimes one is promoted from “OFW” to “Expat” because of seniority.

Napansin ko na agad ito nung first time ako magwork abroad. Hindi komportable yung mga fellow Pinoy colleagues ko na matagal na sa company na matawag o ma-address silang OFW. Immediately they cut the conversation and correct the speaker that they are indeed Expats not OFW. “Mga expats tayo dito at hindi mga OFW” they profess. Wha…? Ok the speaker stands corrected. Pero what’s the big fuss? Sadly there IS a big fuss. It creates a caste system among Pinoy employees belonging to different levels of job positions. It spawns jealousy and eventually devolves into disunity. Once again highlighting the notorious perception that the crab mentality lurks in every Pinoy migrant worker.

My present thoughts tell me that every Pinoy who works overseas share a common cause. Family. And because of that feeling of love and belongingness towards that small but vital unit of society the Lord has blessed us all, we chase our dreams wherever they go to provide the best to all our beloved. And in our journey we build new families with Pinoy colleagues in host countries that adopted us. The moment I decided to be an OFW or Expatriate, I long omitted the “o” that separates them.

~ WANDERING POTTER