Usapang Tae Ulit

Ang entry na ito ay pangatlo na sa mga usapang jerbaks kaya kumuha ka na ng tisyu. NANDITO ang una. HETO naman ang pangalawa. Hindi na lingid sa kaalaman ng mga "close" sa akin na napakahilig kong tumae. Hindi ko alam kung bakit ganun pero parang karugtong na yata ng buhay ko ang kubeta, washroom, bathroom, powder room. 

Pero teka lang, konting trivia muna. Ang salitang toilet ay hindi tumutukoy sa kubeta kundi sa fixtures o kadalasan ay ang inidoro. Kung sakaling mapunta ka sa mga ibang bansa, huwag mong gagamitin ito sa pagtatanong kung nasaan ang kubeta dahil "low class" ang magiging tingin nila sa iyo. Ang "COMFORT ROOM" naman na term ay sa Pinas lang madalas gamitin.

Read More >>>

Usapang Tae Pa Rin

Ito ay hindi na trial and error. Usapang jerbaks na talaga ito. Maghanda ka na ng tissue.

Kung ako si Superman, mga dairy products ang kryptonite ko. Yep, lactose intolerant ako. Medyo nagrerebolusyong lang naman ang bituka ko kapag nakakakain ako ng mga pagkaing hinaluan ng mga produktong yari sa gatas ng baka, gatas ng kambing, gatas ng kalabaw, gatas ng kabayo, at iba pang gatas galing sa mammary glands ng mga naggagatas na hayop.

Pero sadyang mapaglaro ang tadhana. Hanggang ngayon ay may gatas pa rin ako sa labi kaya't mga pagkaing sobrang cheesy at creamy ang peyborit ko. Pizza, spaghetti, lasagna, cheese sticks, cheese curls. Chocolait, milk shake, ice cream, yoghurt. Ilan lang sa mga bff ng tiyan ko.

Balik sa usapang tae. Nauutot na ako sa intro.

Kilala ako ng mga barkada ko at lalong lalo na ng asawa ko na ako ay isang banyo king. Hindi dahil matagal maligo ha. At hindi rin dahil matagal tumae. Kapag may gimik, may kainan. At pag may kainan, gusto ko sa kainang ma-keso. Kaya naman kapag sa labas ang kainan, dapat ay may malapit na inidoro.

Noong mga unang date namin ng misis ko noong gf ko pa lang siya, medyo nahihiya pa akong magsabi na tinatawag ako ni mother (nature). Lumipas ang isang dekada, nasanay na rin at siya na rin nga minsan ang nagtatanong kung saan ako uupo pagkatapos kumain. Tanungin niyo man lahat ng kakilala talaga ko, alam ko kung saan mahahanap ang malinis na kubeta sa parte ng iskul, planta, at mga malls. Walang problema ang puwet ko noong nasa Pilipinas pa ako.

Nang mapadpad ako sa lupain ng mga kamelyo, nanibago ako na parang dumb ass. Bakit walang mga toilet ang mga restaurant dito?! Puro lababo lang na hugasan ng kamay ang makikita mo. Ilang beses na akong nanlamig at pinagpawisan ng butil-butil dahil sa pagpipigil ng kung anong gustong lumabas sa tumbong ko. Ang first experience ko ay noong first time kong makapunta sa Jeddah. Mga two-hour drive ang layo nito sa Rabigh kaya mahirap tiisin. Wala rin namang matinong kubeta sa mga gasolinahan. Hanap dito, hanap doon - wala yata talagang kubeta sa Saudi. Hanggang sa may nagturong guard na nasa third floor daw ang taehan. Nandun na kami sa palapag pero 'di pa rin mahanap.

At long last, doon lang pala malapit sa prayer room nila yung itinuturo ng guard. Parang naliligaw ako kasi ako lang ang Pinoy sa men's room. 'Di pa ako tumatagal sa squat type na inidoro ay may kumakatok na sa pinto ng cubicle. Isang iri lang, bumulwak na lahat ang lamang loob ko. Pag labas ay sumisipol-sipol lang na parang walang nangyari. Bow!

Hangga't nandito ako sa desert, tinuturuan ko ang tiyan ko na makisama sa trip ko.

Paabot ng tissue please.

Ang Buhay Natin ay TAE

Uulitin ko ang title, ang buhay natin ay TAE, yup, isang TRIAL AND ERROR.

Noong magtapos ako ng elementary sa Camp Crame na isang public school, pinatay ko ang daga ko sa dibdib at sinubukang sumabak sa St. John’s Academy na isang private school sa San Juan para mag-highschool. Kahit na laki ako sa hirap at halos lahat ng estudyante doon ay “English spokening”, naging maayos ang Highschool Life ko sa pinagmamalaki kong alma mater. Bukod sa ka-batch ko si Bernard Palanca na naging sikat kahit papaano sa mundo ng mga artista, utang ng loob ko lang naman sa iskul namin ang correct grammar pagdating sa English. Buti nalang at nagtiyaga ang mga teachers ko noon na unatin ang baluktot kong dila!

Sa College, sinubukan kong mag-exam sa UST para sa course na engineering. Electronics and Communication ang choice ko kaso bagsak kaya napunta ako sa mundo ng hollow blocks, bakal, at semento – Civil Engineering ang ipinilit ng registrar para sa grade na nakuha ko. Error! Masarap pala sa kolehiyo. Malaya ka kung ano ang gusto mong gawin. Sa sobrang laya, buhay ko’y napariwara. Error nanaman!! Sa UST ako nag-aral pero sa University of Manila ako nagtapos. Ang malufet, kinuha ko ang engineering ng anim na taon. Pero kahit na papaano, wala akong pagsisisihan sa TAE na ginawa ko sa buhay ko noon. May mga maikukuwento pa rin ako sa mga kainuman, anak, at magiging apo ko.

Sa Board Exams review, isang mabuting TAE ang pinalabas ko mula sa tumbong. Walang alak, walang yosi, walang TV, walang ibang bisyo. Ayun nabaliw ako. San ka pa, isang take ko lang ang lintek na PRC Exams na iyan. Hindi tulad ng mga gago at mayayabang kong classmates na hanggang ngayon ay ‘di pa rin pumapasa.

Unang work ko, TAE pa rin ang pinairal ko. Hindi ko nagamit ang lisensiya ko sa pagiging inhinyero dahil sa kamunduhan ng mga inidoro ako napadpad. Toilet bowl ang pinupuntahan lahat ng TAE! Parang isang tubol, sinikap kong patigasin ang TAE ko ng halos pitong taon. May magandang nangyari. May masaya. May malungkot. Lahat ng TAE ko sa Hocheng Philippines Corporation o HCG ay ang nagpalawak pa sa nalalaman ko.

Nang ikasal na kami ng asawa ko, Trial and Error (ayoko ng TAE kasi ‘di naman kami mabaho) pa rin. Ilang buwan kaming naghintay para makabuo. At sa sobrang Trial and Error, nabuo ang WONDER TWINS!!

Panibagong hamon sa buhay kaya nag-decide kami na TAE ulit ang gamitin. Dahil sa TAE, napadpad ako dito sa Saudi. Ngayon, hindi ko pa alam kung ERROR ba ang makakamtan ko dito o ‘yung sinisigaw na “SUCCESS!” kapag lumalabas ng banyo.